JOB

I. KAP.

        1. Huseko lurrean bazen gizon bat Job deitzen zena; eta gizon hura zen lainoa, zuzena, Jainkoaren beldurti eta gaizkitik urruntzen zena.

        2. Eta sorthu zitzaizkon zazpi seme eta hirur alaba.

        3. Eta haren izana zen zazpi mila ardi, hirur mila kamelu, bortz ehun idi-pare, bortz ehun asto urrixa eta sehi hainitz. Eta zen gizon hura handi iguzki-aldeko jendaia guzien artean.

        4. Eta haren semeak goaten ziren, eta zeinek bere egunean eta bere etxearen aldian, egiten zuten barazkaria. Eta igortzen zuten beren hirur arreben bilha, hekiei berekin janaraz eta edanarazteko.

        5. Eta barazkariko egunen ingurua egin zenean, Jobek igortzen zuen hekietara, sainduesten zituen; eta argitzeko jaikirik, holokaustak eskaintzen zituen bakhotxarentzat. Ezik erraten zuen: Ene semeek beharbada bekhatu egin dukete eta beren bihotzetan Jainkoa ez benedikatu. Horrela egun oroz egiten zuen Jobek.

        6. Bada, halako egun batez, Jainkoaren haurrak ethorri zirelarik Jaunaren aitzinera agertzeko, Satan ere aurkhitu zen hekien artean.

        7. Jaunak erran zaroen: Nondik heldu haiz? Hunek ihardestean erran zuen: Inguratu dut lurra eta guzia gaindi ibili naiz.

        8. Eta Jaunak erran zaroen: Ez duk ikhusi Job ene zerbitzaria, haren idurikorik lurrean ez baita, gizon laino, zuzen, Jainkoaren beldurti eta gaizkitik urruntzen dena?

        9. Satanek Jaunari ihardestean erran zuen: Job alferretan othe da Jainkoaren beldur?

        10. Ez othe ditutzu alde orotarik inguratu hura, haren etxea eta izate guziak? Ez othe duzu benedikatu haren eskuetako lana, eta haren ontasuna ez othe da berhatu lurrean?

        11. Bainan guti bat heda zazu eskua, uki zatzu gozatzen dituen guziak, hean benedikatuko zaituen begithartera.

        12. Jaunak erran zaroen beraz Satani: Huna non hire eskuan diren harek dituenak oro; bakharrik haren gainera ez bezak eskua heda. Eta Satan ilkhi zen Jaunaren aitzinetik.

        13. Bada, egun batez, nola Joben seme-alabak jaten hari baitziren eta arnoaren edaten beren anaia zaharrenaren etxean,

        14. Jobi ethorri zitzaioen berriketari bat erran zaroena: Idiak iraulden hari ziren, eta astoak alhan zauden hekien aldean,

        15. Eta Sabearrak jauzi dira, oro eraman dituzte eta muthilak ezpataz jo, eta ni bakharrik itzuri naiz zuri berriaren ekhartzeko.

        16. Eta oraino mintzo zelarik, ethorri zen bertze bat, eta erran zuen: Jainkoaren sua erori da zerutik, eta ardiak eta muthilak jo eta erre ditu, eta nik bakharrik ihes egin dut zuri berriaren ekhartzeko.

        17. Hura ere mintzo zelarik oraino, ethorri zen bertze bat, eta erran zuen: Kaldearrak jarri dira hirur andanetan, kameluetara sarthu dira eta eraman dituzte; ezpataz jo dituzte muthilak ere, eta nik bakharrik ihes egin dut zuri berriaren ekhartzeko.

        18. Hura mintzo zen oraino, eta hara non sarthu zen bertze bat, eta erran zuen: Zure semeak eta alabak jaten hari zirelarik eta arnoaren edaten beren anaia zaharrenaren etxean,

        19. Haize gaitz bat bat-batean jaiki da mortuko aurkhintzatik, khordokatu ditu etxearen lau izkinak, eta etxeak erortzean lehertu ditu zure haurrak, hil dira, eta ni bakharrik itzuri naiz zuri berriaren ekhartzera.

        20. Orduan Job xutitu zuen, hautsi zituen bere soinekoak, eta burua murrizturik, lurrera eroriz, adoran jarri zen;

        21. Eta erran zuen: Buluz ilkhi naiz ene amaren sabeletik eta buluz itzuliren naiz, harat: Jaunak eman, Jaunak khendu; nola baitzuen Jaunak atsegin, hala gerthatu da. Benedikatua izan bedi Jaunaren izena.

        22. Horietan orotan Joben ezpainek etzuten bekhaturik egin, eta etzuen zorokeria bat atheratu Jainkoaren kontra.

II. KAP.

        1. Bada, Jainkoaren haurrak ethorri ziren egun batez, eta Jaunaren aitzinean zaudezelarik, gerthatu zen Satan ere ethorri zela hekien artera, eta Jaunaren aitzinean zagoela.

        2. Eta Jaunak erran zaroen Satani: Nondik heldu haiz? Hunek ihardestean erran zuen: Inguratu dut lurra eta guzia gaindi ibili naiz.

        3. Eta Jaunak erran zaroen Satani: Ez duk ikhusi Job ene zerbitzaria, haren idurikorik ez baita lurraren gainean, gizon laino eta zuzena, Jainkoaren beldurti, gaizkitik urruntzen, eta oraino garbi begiratzen dena? Hik ordean haren kontra abiarazi nauk, hari alferretan atsekabe ematen.

        4. Jaunari ihardestean Satanek erran zuen: Gizonak bertzeen larrua berearentzat eta dituen guziak bere biziarentzat emanen ditu;

        5. Bertzela ezarrozu eskua gainean, hezur-haragietan uki zazu, eta orduan ikhusiren duzu, hean benedikatuko zaituen begithartera.

        6. Jaunak erran zaroen beraz Satani: Horra non dukan eskuan; utzok hargatik bizia.

        7. Satan beraz ilkhi zen Jaunaren aitzinetik, eta oin-zolatik buru-kaskoraino zauririk gaixtoenaz jo zuen Job.

        8. Samatsaren gainean jarririk, Jobek eltzeki puska batez khentzen zuen zornea.

        9. Eta bere emazteak erran zaroen: Egonen zare oraino zure lainokerian? Jainkoa benedika zazu eta hil zaitezi.

        10. Jobek ihardetsi zaroen: Emazteki burtxoroetarik bat iduri mintzatu zare. Baldin Jaunaren eskutik onak hartu izan baditugu, zergatik ez ditugu harturen gaixtoak? Horietan orotan Joben ezpainek etzuten bekhaturik egin.

        11. Bizkitartean Joben hirur adiskidek entzunik hari gerthatu zitzaizkon asturugaitzak oro, ethorri ziren zein bere lekhutik, Eliphaz Themandarra, Baldad Suharra eta Sophar Naamatharra; ezik hitzartuak ziren ethortzeko batean haren ikhustera eta gozakari ekhartzera.

        12. Eta urrunetik begiak altxatu zituztenean, etzuten ezagutu; eta aiayaka hasirik, eman ziren nigarrari; soinekoak urratu zituzten, eta herrautsa goiti arthikiz buruaren gainera erorrarazi zuten.

        13. Eta harekin lurrean jarririk egotu ziren zazpi gau-egunez, eta nihork etzaroen solas bat egin; ikhusten zuten ezik borthitza zela haren oinhazea.

III. KAP.

        1. Gero Jobek ideki zuen ahoa eta madarikatu zuen bere sorth-eguna,

        2. Eta erran zuen:

        3. Gal beitez ni sorthu naizen eguna, eta gaua zeintan errana izan baita: Gizon bat egin da.

        4. Egun hura ilhunbetara aida bedi; Jainkoak hura zeru gainetik ez beza bilha, eta argiak argi ez beza.

        5. Ilhun bezate ilhunbeek eta herioaren itzalak, lanhoak har beza eta khiretsak khirestasunean ingura beza.

        6. Xirimola beltzak har beza gau hura; ez bedi khonda urtheko egunetan, ez-etare sar hilabetheetan:

        7. Gau hura egon bedi bakharra, nihork ez beza laudoriorekin aipha.

        8. Madarika bezate, eguna madarikatzen dutenek, Lebiathanen eraikitzera daudezinek.

        9. Hartako gobelak itsu betza izarrak; igurik beza argia, eta ikhus ez beza ez hura, ez-etare jaikitzen den argizkorriaren ilkhitzea;

        10. Zeren ez duen hertsi ni ekharri nauen sabela eta ez dituen ondikoak ene begietarik khendu.

        11. Zenako ez naiz amaren sabelean hil, edo sabeletik ilkhitzean berehala galdu?

        12. Zertako hartu naute altzora? zertako hazi nau bulharrak?

        13. Ezen orai lotan ixil nindagoke, eta ene loan phausu banuke

        14. Lurreko errege eta aitzindari, berentzat bakhar-lekhuak altxatzen dituztenekin,

        15. Edo urhea duten eta beren etxeak zilharrez bethetzen dituzten buruzagiekin;

        16. Edo ez nindaite bizi, hilori gorde bat edo sorthurik argia ikhusi ez dutenak iduri.

        17. Han, gaixtaginak baratu dira tarrapatatik; han, lanak nekhatu dituenek ardietsi dute phausua;

        18. Han, elkharri beihala burdinaztatuak zirenak, ez dira gehiago estiratuak, ez dute entzuten lanerako manatzailearen mintzoa.

        19. Han dira handia eta ttipia, eta gathibua bere nausia ganik libro.

        20. Zergatik eman zaiote argia dohakabeari, eta bizia bihotzeko uherduran daudezinei?

        21. Diruaren ondoan lur zilhatzen hari direnak iduri, herioaren begira daude, eta etzaiote heldu;

        22. Eta bozkario handitan dira, aurkhitzen dutenean hobia.

        23. Zertako eman zaio bizia bere bidea gordea duen gizonari, Jainkoak ilhunbez inguratu duenari?

        24. Auhenka nago jan aitzinean; ene marrumak iduri du ur-uharren orroa;

        25. Zeren ethorri baitzait lotsatzen ninduen izialdura, eta beldur nintzena gerthatu baitzait.

        26. Ez ohartuarena ez dut egin? ez naiz ixilik eta phausuan egotu? Eta halere ene gainera jautsi da Jainkoaren hasarrea.

IV. KAP.

        1. Orduan Eliphaz Themandarrak ihardestean erran zuen:

        2. Abiatzen baginade zuri mintzatzen, etzinduke beharbada ongi hartuko, bainan nork iduk dezake bururat ethorri solasa?

        3. Hainitzen irakhaste izatu zare, eta beso nekhatuak hazkartu ditutzu;

        4. Zure solasek gothortu dituzte khordokan zirenak, eta ikharan zaudezen belhaunak gogortu ditutzu.

        5. Orai ordean zure gainera ethorri da zauria, eta ilhaundu zare; jo zaitu, eta asaldutan zare.

        6. Non dira bada zure, Jainkoaren alderako beldurra, zure hazkartasuna, zure jasankortasuna, zure bideen osotasuna?

        7. Gogorat ekhartzu, othoi, nor egundaino hobengabetarik den galdu, edo noiz xahutuak izan diren zuzenak.

        8. Bainan hobeki, ikhusi dut tzarkeria egiten dutenak, oinhazeak eraiten eta biltzen dituztenak

        9. Galdu direla Jainkoak haize eginik, eta haren hasarrearen hatsak iraungi dituela.

        10. Horreletan lehoin orotsaren marruma eta urrixaren orroa izan dira ithoak, eta lehoinkumeen hortzak kraskatuak.

        11. Tigrea da iraungi ez baitzuen zer atzeman, eta lehoinaren umeak haizatuak izan dira.

        12. Bada, hitz bat errana izan zait ixilik, eta ebaska bezala ene beharriak atzeman ditu marmara arin hartako phiruak,

        13. Gauazko ikhuspen bateko lazturan, loak gizona arthikitzen duen orduan.

        14. Izialdurak eta ikharak hartu ninduten, eta ene hezurrak oro harrituak ziren.

        15. Eta nola izpiritu bat iragaiten baitzen ene aitzinean, ene haragiko ileak xutu ziren.

        16. Halako itxura bat, zeinaren begithartea ez bainuen ezagutzen, baratu zen ene begien aitzinean, eta haren mintzoa aditu nuen haize eme baten hatsa iduri.

        17. Gizona, Jainkoari erkhatuz, zuzentzat atheratuko othe da, edo egin duena baino garbiago izanen othe da gizona?

        18. Hura zerbitzatzen dutenak berak ez dira gothor, eta bere aingeruetan atzeman du galdukeria:

        19. Zenbatez hobeki, lohizko etxetan bizi direnak, lurrezko asentu bat baizik ez dutenak, iretsiak izanen dira har batez bezala.

        20. Goizetik arratsera ebakiak izanen dira; eta bat ez delakotz adimendu duenik, behin-bethiko galduko dira.

        21. Gelditu ditazkeenak berriz, hekietarik khenduko dira; hilen dira, eta ez zuhurtasunean.

V. KAP.

        1. Hel egizu beraz, nihor balin bada ihardetsiko darotzunik, eta sainduetarik norbaiten aldera itzul zaite.

        2. Hasarreak segurki hiltzen du zoroa eta bekhaizgoak ttipia.

        3. Ikhusi dut zoroa erro sendoaren gainean, eta ordu berean madarikatu dut haren edertasuna.

        4. Haren semeak, salbatzetik urrun, oinez lehertuak izanen dira athean eta nihor ez da hekien atheratzeko izanen.

        5. Hamikatuek janen dute haren uzta, gizon harmatuak bortxaz eramanen du bera, eta egarri direnek edanen dituzte haren aberastasunak.

        6. Deusik ez da lurrean egiten eraindurarik gabe, eta oinhazea ez da lurretik sortzen.

        7. Gizona sortzen da laneko, eta hegastina hegaldaka ibiltzeko.

        8. Hartakotzat Jaunari igorriko diotzat ene othoitzak, eta ene solasak atheratuko diotzat Jainkoari,

        9. Zeinak egiten baititu gauza handi, ezin barrenduzko, harrigarri eta nonbregabekoak;

        10. Zeinak igortzen baitu uria lurraren gainera, eta urztatzen baitu mundua;

        11. Zeinak goratzen baititu aphalak, eta bozkariarazten atsekabedunak;

        12. Zeinak urmariatzen baititu gaixtoen asmuak, hekien eskuek hasia ezin dezatentzat akhaba;

        13. Zeinak atzematen baititu jakintsunak beren amarruez, eta urmariatzen gaixtaginen xedeak.

        14. Egun bethez ilhunbeak-barna dira ibiliren, eta eguerditan haztaka harituren dira nola gau bethean.

        15. Jainkoak hekien mihiaren ezpatatik begiraturen du noharroina eta bortxariaren eskutik erromesa.

        16. Beharrarentzat izanen da peskiza, gaixtaginak aldiz, josiko du bere ahoa.

        17. Dohatsu Jainkoaz azurriatua den gizona! Ez gaitzets beraz Jaunaren jazargoa;

        18. Zeren berak zaurtzen eta berak sasualtzen baitu; berak du jotzen eta bere eskuz sendatzen.

        19. Sei hesturetarik atheratuko zaitu, eta zazpigarrenean gaitzak etzaitu ukituren.

        20. Gosetean heriotzetik, eta gerlatean ezpataren helmenetik itzuriko zaitu.

        21. Mihiaren ukhaldietarik begiratua izanen zare; eta asturugaitzak, ethorriko denean, etzaitu izituko.

        22. Desmasiaren eta gosetearen erdian irri eginen duzu, eta lurreko abereek etzaituzte ikharatuko.

        23. Bazterretako harriek ez darotzute minik eginen, eta zuretzat baketiar izanen dira lurreko abereak.

        24. Eta jakinen duzu bakea duela zure olhak, eta zure etxeko egitekoak arthatzean, ez duzu bekhaturik eginen.

        25. Ikhusiren duzu zure hazia berhatuko dela, eta zure ondoreak lurreko belharra bezala izanen dira.

        26. Aberats sarthuko zare bobira, bere aroan biltzen den ogi-zama bezala.

        27. Horra, horiek agertu ditugun bezala egiak dira; adi zatzu, eta erabil gogoan.

VI. KAP.

        1. Bada, Jobek ihardestean erran zuen:

        2. Oxala phisuetara ekharriak balira Jainkoaren hasarrea merezitu darotedan bekhatuak, eta egartzen dudan zorigaitza!

        3. Hau, itsasoko legarra bezala, phisuago ager laiteke: horren gatik dira ene solasak minez betheak;

        4. Ezen Jaunaren geziak nitan sarthuak dira, eta hekien erresuminak ahitzen du ene izpiritua, eta Jaunaren lazturak ene kontra dira gudukatzen.

        5. Basastoa orroaz egonen othe da belharra duenean, edo idia marrumaz mainatera bethearen aitzinean?

        6. Ala jan ditake gatzik gabeko janhari geza? ala norbaitek dasta othe dezake dastatzaileari herioa ematen dioen gauza?

        7. Lehenago ukitu ere nahi ez nituenak dira orai, hesturaren handiz, ene janhari.

        8. Nork emanen du onhetsia izan dadien ene othoitza, eta Jainkoak eman dezadan igurikitzen dudana?

        9. Hasi denak berak leher beneza; zabal beza bere eskua eta trenka beza ene bizia.

        10. Eta hau izan bedi ene gozakari, oinhazez azotatzean ez nauela guphidesten, eta ez naizela zeiherrera jartzen Guziz-Sainduaren manuei.

        11. Zer da ezen ene indarra ihardukitzekotzat? Edo nolakoa da ene azken burua jasankorki irauteko?

        12. Ene gogortasuna ez da harriaren gogortasuna, eta ene haragia ez da kobrezkoa.

        13. Huna non ez dudan laguntzarik ene baithan, eta ene adiskide minenak ere urrundu dira ni ganik.

        14. Zeinak-ere bere urrikalmendua khentzen baitio bere adiskideari, hainak bazterrerat uzten du Jaunaren beldurtasuna.

        15. Ene anaiak ene aitzinean iragan dira, haranak behera fharrastan dihoan lats bat bezala.

        16. Izotzaren lotsa direnei eroriko zaiote elhurra gainera.

        17. Latsak iguri, goan orduko agortuko dira; eta berotu orduko, elhurra bezala urthuko dira.

        18. Itsutuak dira hekien urhatsetako bidexkak; larrez-larre biderik gabe dabiltza, eta galduko dira.

        19. Begiz har zatzue Themango bidexkak eta Sabako bideak, eta zaudezte aphur bat iguri.

        20. Ahalkatuak dira, zeren ez dudan etsitu; ene ganaraino ere ethorri izan dira, eta ahalkeak estali ditu.

        21. Ethorri orduko, ene zauria ikhusi bezain laster, izituak zarete.

        22. Erran othe darotzuet: Ekhar darotazue zerbait, indazue zuen onetarik,

        23. Athera nezazue etsaiaren aztaparretik, indardunen eskupetik?

        24. Argi nezazue, eta ixilduren naiz; eta balin bada ez nakien zerbait, irakhats darotazue.

        25. Zertako zarete gaizki atheratzen egiaren solasari, zuetarik nihor etzaretelarik aiher niri estakururik emateko?

        26. Erantzukika haritzeko baizik ez ditutzue aphaintzen zuen solasak, eta haizeari igortzen ditutzue zuen elheak.

        27. Umezurtz baten gainera erortzen zarete, eta zuen adiskidearen ehortzera hari zarete.

        28. Guzia gatik abiatu duzuena akhaba zazue; bainan entzun ere nezazue eta ikhusazue hean gezurrez naizen mintzo.

        29. Ihardetsazue, othoi, khimerako gogorik gabe, eta zuzen direnak erranez erabak zazue.

        30. Eta ez duzue tzarkeria ene mihian atzemanen, ez-eta zorokeriarik ene ahoan.

VII. KAP.

        1. Gizonaren bizia gudu bat da lurraren gainean, eta haren egunak dira sarizalearen egunen pare.

        2. Nola gathibuak baitu itzalaz min, nola sarizalea baitago bere lanaren akhabantzari begira;

        3. Hala nik ere khondatu ditut hilabethe hutsak eta gau nekhatuak.

        4. Loak hartuko banau, erranen dut: Noiz jaikiko naiz? eta berriz egonen natzaio arratsari begira, eta oinhazez betheko naiz ilhundu arteo.

        5. Ene haragia ustelduraz eta herrauts zikhinez estalia da; ene larrua idortua eta kizkurtua da.

        6. Ene egunak lasterrago iragan dira ehaileak haria ebakitzen duen baino, eta iraungi dira, deus peskizarik utzi gabe.

        7. Orhoit zaite, Jauna, ene bizia ufako bat dela, eta ene begia ez dela itzuliko ordu onen ikhustera.

        8. Laster gizonaren begiak ez nau ikhusiren; ezen ene gainean dira zure hasarreko begiak, eta ezin iraunen dut.

        9. Nola ezeztatzen baita lanhoa eta iragaiten, hala ifernuetara jausten dena ez da gehiago igaiten.

        10. Ez da gehiago bere etxerat itzuliren, eta ez du gehiago bere lekhuak ezaguturen.

        11. Hargatik ez dut ene mihia geldirik utziko; mintzaturen naiz ene bihotzeko atsekabean, solas eginen dut ene arimako uherduran.

        12. Itsaso bat othe naiz edo bale bat, zuk ni presondegi batez inguratzeko?

        13. Erraten badut: Oheak gozatuko ditu ene minak, arinduko naiz ene buruarekin ene etzauntzan solastatuz:

        14. Ametsez izituren nauzu eta ikhuspen izigarriz lazturen.

        15. Hargatik ene arimak nahiago du urkhabea, ene hezurrek heriotzea.

        16. Etsia dut, ez naiz gehiago hanbat biziko. Barkha niri, Jauna; ezen deusik ez dira ene egunak.

        17. Zer da gizona, zuk handiets dezazuntzat? edo zergatik ixur zinezake zure bihotza haren gainera?

        18. Argitzetik heldu zaizkio ikhustera, eta han berean ezartzen duzu frogetan.

        19. Noiz arteo ez darotazu barkhatuko, ez nauzu utsiko, izan dezadan ahogozoaren iresteko astia?

        20. Egin dut bekhatu; zer eginen dut zure jabaltzeko, oi gizonen begiralea? Zertako hartu nauzu etsaitzat, eta zertako naiz ene buruaren behargarri?

        21. Zergatik ez duzu ezeztatzen ene bekhatua eta xahutzen ene tzarkeria? Huna non orai herrautsean lokhartzera nohan; eta bihar goizean bilhatzen banauzu, orduko ez naiz gehiago izanen.

VIII. KAP.

        1. Orduan Baldad Suharrak ihardestean erran zuen:

        2. Noiz arteo mintzaturen zare horrela, eta zure ahoko solasak izanen dira haize muthiria iduri?

        3. Jainkoak zuzenbideari hobenik egiten othe dio? Ahalorotakoak zuzen dena iraultzen othe du?

        4. Baldin zure semeek egin badute ere haren kontra bekhatu, eta beren tzarkeriaren azpian utzi baditu;

        5. Guzia gatik zu goizetik jaikitzen bazare Jainkoa gana, eta othoizten baduzu Ahalorotakoa;

        6. Baldin garbitasunean eta zuzentasunean ibiltzen bazare, berehala zutaratuko da eta bakea bihurtuko dio zure etxeari, han bizi delakotz zuzentasuna.

        7. Hanbat eginen du, non zure lehenbiziko ontasunak ttipiak izan balira ere, azkenak gaindizka ethorriko baitira.

        8. Bilha zaite iragan gizamendeetan, artharekin ikhar zazu gure arbasoen orhoitzapena;

        9. (Ezik atzokoak gure munduan eta deus ez dakigunak, zeren gure egunak lurrean baitira itzal bat iduri:)

        10. Eta arbasoek argituko zaituzte; mintzatuko zaizkitzu, eta beren bihotzetik atheratuko dituzte solasak.

        11. Ihia bizi othe daiteke hezetasunik gabe? ezpata-belharra urik ez den tokian?

        12. Lorean delarik oraino, eta eskuz bildu aitzinean, ihartzen da belhar guziak baino lehen.

        13. Horiek dira Jainkoa ahanzten dutenen bideak; horrela galduko da itxuraz baizik ona ez denaren pheskiza.

        14. Ez da lakhetuko bere zorokerian; haren sinhesteak iduriko du armiarma-sarea.

        15. Bermatuko da bere etxearen gainean, eta etxea ez da gogor egonen; ostikoak ezarriko diozka, eta ez da xutik egonen.

        16. Iduri du, iguzkia agertu baino lehen heze den belharra eta hura ilkhitzean gandoa atheratzen duena;

        17. Harri-metan usutzen zaizko erroak, eta harrien artean dago.

        18. Atheratzen badute bere lekhutik, lekhuak ukhatuko du, eta erranen dio: Ez haut ezagutzen.

        19. Hori da ezen haren aphur bateko bozkarioa; bertze belhar batzu haren orde sortzen dira lurretik.

        20. Jainkoak ez du iraiziren gizon lainoa, ez-eta eskua gaixtaginari hedaturen,

        21. Zure begithartea bozkarioz eta ezpainak arraiziaz bethe ditezen arteo.

        22. Orduan higuin zinduztenak, ahalkez estaliko dira, eta gaixtaginen etxeak ez du ihardukiren.

IX. KAP.

        1. Eta Jobek ihardestean erran zuen:

        2. Egiazki badakit hala dela hori, eta gizona, Jainkoaren parrean, ez dela zuzena aurkhituren.

        3. Hari iharduki nahi balio, ez luke miletarik behin zer ihardets hari.

        4. Jainkoa bihotzez zuhur eta indarrez hazkar da; nor enferratu zaio, eta du gero izan bakea?

        5. Harek aldaratzen ditu mendiak, eta harek bere hasarrearen hatsean eragozten dituenak ohartzen ez dira.

        6. Harek higitzen du lurra bere lekhutik, eta lurraren harroinak khordokatuak dira.

        7. Harek manatzen dio iguzkiari, eta iguzkia ez da ilkhitzen; eta izarrak hersten ditu zigilu baten azpian bezala.

        8. Harek bakharrik hedatu ditu zeruak, eta ibiltzen da itsasoko uhinen gainean.

        9. Harek egin ditu Xitoiloak, Oriona eta Zazpi-Ohoinak eta hegoaldekoak.

        10. Harek egiten ditu gauza handiak, ezin-adituzkoak, harrigarriak eta nonbregabekoak.

        11. Ethortzen bazait niri, ez dut ikhusiko; goaten bada, ez dut adituko.

        12. Bat-batean egiten badu galde bat, nork hari ihardets? Edo nork erran diozoke: Zertako hari zare horrela?

        13. Jainko da, eta nihork ezin ihardets diozoke haren hasarreari, eta haren azpian amor egiten dute lurra jasaiten dutenek.

        14. Zer naiz beraz ni, hari ihardesteko, eta ene solasak harekin egiteko?

        15. Zuzen zerbait balin balitz ere ene baithan, ez niozoke ihardets, bainan ene juiea othoizka behar nezake.

        16. Eta deika nagokoelarik entzun banindeza ere, ez nuke usteko entzun duela ene mintzoa.

        17. Ezik xirimola batean lehertuko nau; eta ez mereziturik ere, usutuko ditu ene zauriak.

        18. Ez nau uzten hatsaren hartzera, eta uherduraz bethetzen nau.

        19. Baldin indarra bilhatzen bada haren kontra, hura da guziz indarduna; erabakiaren zuzentasuna behartzen bada, nihor ez da ene alde lekhukotasun ekhartzera ausartatzen.

        20. Baldin ene burua garbitu nahi badut, ene ahoak hobendun atheratzen nau; baldin hobengabe erakhusten badut ene burua, tzarra naizela frogatzen darot.

        21. Garbi eta laino banintz ere, hori bera ez lakike ene arimak, eta unhagarri nuke bizia.

        22. Batera heldu dira ene erran guziak: ala hobengabea, ala hobenduna, Jainkoak biak jotzen ditu.

        23. Bainan zaurtzen badu, hil beza behingoan, eta hobenik ez dutenen oinhazeez irri egin ez beza.

        24. Lurra gaixtaginaren eskuetara da emana; haren juieen begiak itsutzen ditu Jainkoak; baldin harek ez, nork bada?

        25. Ene egunak lasterkaria baino zalhuago goan dira, eta ez dute gozorik ikhusi.

        26. Iragan dira, fruitua daramaten untziak iduri, bazkara hegaldatzen den arranoaren pare.

        27. Erraten badut: Ez naiz gehiago horrela mintzaturen; ifrentziatzen da ene begithartea, bihurrikatzen naiz oinhazez.

        28. Lazten nintzen ene egintza guzietan, bainakien, Jauna, etzinarodala hutsegiten banuen barkhatuko.

        29. Baldin halarik-ere gaixtagin bat banaiz, zertako erabili duket lan alferra?

        30. Baldin garbitua banintz elhur-urez bezala, eta ene eskuek xuriz argi balezate;

        31. Zikhinez lohi nindezakezu halere, eta ene soinekoek gaitsets nindukete.

        32. Ezik ez nuke ene iduriko gizon bati ihardesteko, ez-etare enekin bardinez bardin juiamendutan entzuna izan daitekeen bati.

        33. Ez laiteke nihor bien larderiatzeko, bien artean bere eskuaren ezartzeko.

        34. Ene gainetik khen beza bere zigorra, eta haren beldurrak ez beneza ikhara.

        35. Mintzaturen naiz orduan, eta ez nau lazturen; ezik orai ene beldurrarekin ezin ihardets dezaket.

X. KAP.

        1. Unhatua naiz bizitzeaz; erasiren dut ene buruaren kontra, mintzaturen naiz ene bihotzeko uherduran.

        2. Erranen diot Jainkoari: Ez benezazu hobendun ezar; erakhuts dizadazu zeren nauzun hunela erabiltzen.

        3. Belztua eta ehoa banadukazu, ni zure eskuetako lana, gaixtaginen asmuari laguntza ematen badiozu, ongi othe da hori zure iduriko?

        4. Haragizkoak othe dira zure begiak, ala gizonak ikhusten duen bezala ikhusten duzu zuk ere?

        5. Gizonaren egunak iduri othe dira zure egunak, eta zure urtheak gizonen urtheak bezalakoak,

        6. Zuk bilhatzeko ene gaizkia eta ikhartzeko ene bekhatua,

        7. Dakizularik ez dudala egin tzarkeriarik batere, eta nihor ez dela zure eskutik ni athera nezakeenik?

        8. Zure eskuek egin izan naute, hekiek obratu naute naizen bezalakoa, eta orai hola xahuturen othe nauzu?

        9. Orhoit zaite, othoi, buztina bezala orhatu nauzula, eta herrautsetara bihurraraziren nauzula.

        10. Ez othe nauzu esnea bezala higitu eta manthoina bezala gatzarazi?

        11. Larruz eta haragiz jauntzi nauzu, hezurrak eta zainak ustartuz egin nauzu.

        12. Bizia eta zure urrikalpena eman izan daroztatzu, eta zure ikhustateak begiratu nau bizirik.

        13. Horiek zure baithan gordeak daduzkatzun arren, halarik-ere badakit guziez orhoitzen zarela.

        14. Baldin bekhatu egin badut, eta orai arteo guphidetsi banauzu, zergatik ez duzu jasanen garbi nadien ene hobenetik?

        15. Tzar izatu banaiz, zorigaitz niri; zuzena banaiz, ez dut altxatuko burua, zeren naizen nahigabez eta beharreriaz gainditua.

        16. Eta ene hanpurustasuna gatik lothuko zaizkit lehoin bat bezala, eta itzulirik harrigarriko oinhazetan ezarriko nauzu.

        17. Ene kontra eraikitzen ditutzu zure lekhukoak, zure hasarrea berhatzen duzu ene kontra, eta nahigabeak guduka hari dira ni baithan.

        18. Zertako ilkhiarazi nauzu ene amaren sabeletik? Oxala urthu banintz begiak ikhus nintzan baino lehen!

        19. Amaren sabeletik hobira iraganik, izatu ez banintz bezala izanen nintzen.

        20. Ene egun aphurrak ez othe dira laster akhabatuko? Utz nezazu beraz ene bihotzmina deithora dezadan guti bat,

        21. Itzultzerik gabe goan nadien baino lehen lekhu ilhun eta heriotzearen goibelaz estalia den hartara,

        22. Lazeriazko eta ilhunbezko lekhu hartara, non baitaude herioaren itzala, nahasmendua eta bethi dirauen laztura.

XI. KAP.

        1. Aldiz Sophar Naamatharrak ihardestean erran zuen:

        2. Hanbat erasten duenak, entzunen ere ez othe du? Ala gizon elhetsua zuzentzat ilkhiren othe da?

        3. Zuri bakharrik guziak egonen othe dira ixilik? Eta orotaz irri egin dukezunean, ez othe da nihor izanen zuri ahalkearen emateko?

        4. Erran duzu ezik: Jauna, garbi dira ene solasak eta xahu naiz zure aitzinean.

        5. Oxala mintzatzen balitzaitzu Jainkoa eta idek balezazu bere ahoa,

        6. Zuri erakhustekotzat bere zuhurtziaren itzalpeak eta zenbat den hedatua haren legea, eta gero adi dezazun haren ganik hainitz gutiago ardiesten duzula zure tzartasunak merezitzen du-en baino!

        7. Ezagutzen othe ditutzu bada zerik diren haren bideak? osoki othe dakizu haren guzizko ahala?

        8. Zerua baino goragoa da, eta zu nola hel? Ifernua baino barnagoa da, eta zu nola sar haraino?

        9. Haren hedadurak xitzen ditu lurraren luzetasuna, eta itsasoaren zabaltasuna.

        10. Baldin oro eragotz edo batera bil baletza, enferra nork egin liozoke?

        11. Alabainan ezagutzen du gizonen ergeltasuna; eta tzarkeria ikhusten duenean, ez othe zaio begira egoten?

        12. Gizon ergela hazten da hanpuruskerian, eta uste du libro sorthu dela basastoaren umea bezala.

        13. Zuk berriz, gogortu duzu zure bihotza, eta halere Jainkoa gana hedatu ditutzu eskuak.

        14. Baldin zure ganik iraizten baduzu zure baithan den tzarkeria, eta bidegabekeria ez bada zure olhan egoten;

        15. Orduan narriorik gabe goratuko ahal duzu begithartea, eta izanen zare gothor eta ez duzu beldurrik izanen.

        16. Ahantziko ere duzu zure noharrointasuna, eta hartaz etzare orhoituko, baizik-ere iragan den uhar batez bezala.

        17. Arrastirian eguna ilkhiko zaitzu eguerdiko argitasunarekin bezala; eta noiz-ere galdua zarela usteko baituzu, atheratuko zare artizarra iduri.

        18. Eskainia izanen zaitzun igurikitzaz ardietsiren duzu sinheste deskantsu bat; eta hobiratu ondoan, lo eginen duzu beldurrikan gabe.

        19. Phausuan izanen zare eta ez duzu izanen izitzailerik; eta askok othoiztuko zaituzte jar zakitzoten begithartez.

        20. Aldiz, gaixtaginen begiak iraungiren dira; galduren dituzte itzurpide guziak; eta zer-ere baitzen hekien peskiza, hura izanen zaio hastiagarri hekien arimari.

XII. KAP.

        1. Jobek aldiz, ihardestean erran zuen:

        2. Zuek bakharrik zarete beraz gizon, eta zuekin batean hilen othe da zuhurtzia?

        3. Nik ere zuek bezala badut bihotz bat, eta ene izpirituak ez du zuenaren minik; nor da ezen zuek dakizuena ez dakienik?

        4. Nik bezala bere adiskidearen iroiak hartuko dituenak deiagora eginen dio Jainkoari, eta entzuna izanen da; ezen irrigarri dabila zuzenaren lainotasuna.

        5. Hura da kriselu bat erdeinutan dena aberatsen gogokundeetan, bainan argitzera dagona ordu berezian.

        6. Nasaizian dira ohoinen olhak, eta ozarki hari dira Jainkoaren tarritatzen, noiz-etare harek emanak baitituzte guziak eskuetara.

        7. Zoaz aziendetara, eta irakhatsiren darotzute; zoaz zeruko hegastinetara eta argituren zaituzte.

        8. Mintza zakizkio lurrari, eta ihardetsiren darotzu; eta mintzaturen zaizkitzu itsasoko arrainek.

        9. Nor da ez dakienik Jaunaren eskuak egin dituela horiek oro?

        10. Haren eskuan da bizia duen guziaren arima, gizonaren haragian den izpiritua.

        11. Ez othe ditu beharriak berezkatzen hitzak, eta jalearen ahoak jatekoen gozoa?

        12. Zaharretan da zuhurtzia, bizi luzean umotasuna.

        13. Bainan Jainkoa baithan datza zuhurtzia eta indarra, harek ditu asmua eta ezagutza.

        14. Harek hausten duena, nihork osa ez dezake; gizona hersten badu, ez da hari idekiko dioenik.

        15. Urak idukitzen baditu, oro agortuko dira; eta uzten baditu, gainazpikatuko dute lurra.

        16. Haren baithan dira indarra eta zuhurtzia; harek ezagutzen du zein den enganatzaile, eta zein enganatua dena.

        17. Kontseilu-emaileak zorokeriara azkenekotz erorrarazten ditu, eta juieak durduzadurara.

        18. Erregeei ezpatako uhala khentzen, eta gerria sokha batez tinkatzen daroete.

        19. Aphezak aphaltzen eta handiak lurrerat arthikitzen ditu.

        20. Egiatien ahoan aldatzen du solasa, eta zaharrei khentzen daroete jakitatea.

        21. Erdeinua buruzagien gainera ixurarazten du, xutitzen dituelarik lurrean ehoak zaudezenak.

        22. Ilhunbeetan barna gordeak zirenak agertzen ditu, eta argitara ilkhiarazten du herioaren itzala.

        23. Harek berhatzen, harek galtzen ditu jendaiak, eta xahutuak zirenak harek osora bihurrarazten ditu.

        24. Lurreko populuko buruzagien bihotza itzulikatzen du, eta berak enganatzen ditu, urhats alferretan ibil ditezen biderik ez den tokitan.

        25. Egunaren erdian haztaka ibiliko dira ilhunbeetan bezala, eta andarka hariaraziko ditu hordiak iduri.

XIII. KAP.

        1. Bada, horiek oro ikhusi ditu ene begiak eta aditu ene beharriak, eta ene izpirituak ardietsi ditu guziak.

        2. Zuen jakitatea bezain urrun hedatzen da ene ezagutza, eta zuen bethe banaiz.

        3. Bainan halere mintzatuko natzaio Ahalorotakoari, eta Jainkoarekin nahi dut iharduki;

        4. Lehenik erakhutsiz gezur-asmatzaile batzu zaretela eta irakhaspen tzarrei zarraiztela.

        5. Eta oxala ixilik egoten bazinete, zuhurtzat hartuak izan zaiteztentzat!

        6. Entzun zatzue beraz ene erantzukiak eta beharria emozue ene ahoko erabakiari.

        7. Jainkoa zuen gezurraren beharretan othe da, zuek haren alde enganioka mintzatzeko?

        8. Jainkoaren laguntzara heldu othe zarete, eta haren alde erabakitzera hari zarete?

        9. Ala hori othe da Jainkoaren gogarako, zeinarentzat deusere ez baita gorderik? ala hura engana uste duzue gizon bat bezala zuen maulez?

        10. Berak jazarriko darotzuete, zeren amarruka baitadukazue haren alderdia.

        11. Higituko den bezain sarri, asaldutan ezarriko zaituztete; eta zuen gainera eroriko da haren ganikako laztura.

        12. Zuen orhoitzapena jarriko da herrautsaren pare, eta zuen buruak lohira bihurtuak izanen dira.

        13. Zaudezte aphur bat ixilik, erran detzadan gogoak emanen darozkidanak.

        14. Zergatik zirtzikatzen dut hortzez ene haragia eta derabilkat ene bizia eskuetan?

        15. Hil banindeza ere Jainkoak, haren baithan lagoke ene igurikitza; eta halarik-ere jazarriko diot ene bizi-moldeari haren aitzinean.

        16. Eta bere izanen da ene salbatzailea, ezik haren aitzinera ez da itxura-egilerik agertuko.

        17. Entzun zazue ene solasa, eta zuen beharriak ardiets betza asmakari haukiek.

        18. Baldin juiatua banintz, badakit zuzena nindakeela atzemana.

        19. Nor da juiamendutara enekin atherako dena? Ethor bedi; zertako ixilik egonen naiz iraungitzen?

        20. Jauna, bi gauza niri ez egiteaz zaitut othoizten, eta orduan ez diot zure begitharteari ene burua gordeko.

        21. Urrun zazu ene gainetik zure eskua, eta zure beldurrak ez beneza ikhara.

        22. Deith nezazu, eta ihardetsiren darotzut; edo bertzela mintzaturen natzaitzu, eta zuk ihardets dizadazu.

        23. Zer dira ene gaizkiak eta bekhatuak? erakhuts daroztatzu ene tzarkeria eta hobenak.

        24. Zergatik gordetzen darotazu zure begithartea, eta nadukazu zure etsaitzat?

        25. Haizeak daraman hosto baten kontra erakhusten duzu zure indarra, eta lasto ihar baten ondotik zabiltza.

        26. Ezen garraztasunak iskribatzen ditutzu ene kontra, eta ene gaztetasuneko bekhatuen gatik nahi nauzu xahutu.

        27. Esteketan ezarri ditutzu ene oinak; begia iduki diozute ene bidexka guziei, eta ene oinhatzei begiz egotu zare;

        28. Ni usteldura pozi bat bezala ezeztatzera nihoalarik eta biphiek jaten duten soineko bat iduri dudalarik.

XIV. KAP.

        1. Gizona emaztekia ganik sorthua, labur delarik bizitzen, asko lazeriaz da bethetzen.

        2. Ilkhitzen da lore bat iduri, eta oinpean lehertzen dute, eta itzal bat bezala da ezeztatzen, eta behinere ez dago hein berean.

        3. Hura den bezalakoaren gainera zure begiak idekitzeko eta hura zurekin juiamendutara erakhartzeko doi othe dadukazu?

        4. Hazi lohitik sorthua nork egin dezake xahu? ez othe zuk bakharrik, Jauna?

        5. Gutiak dira gizonaren egunak; zure baithan dago zenbat diren haren hilabetheak; zuk ezarri diozkatzu haren biziari iragan ez ditazkeen mugarriak.

        6. Aphur bat urrun zaite gizona ganik, phausu har dezan, ethor dakion arteo azken ordua, sarizalea bere egunaren akhabantzari dagoen bezala.

        7. Zuhaitza ez dago etsian; adaburutzen badute, hostatzen da berriz, eta urthumeak multzoka heldu zaizko.

        8. Haren erroa zahartua balitz ere lurrean, haren ondoa iraungia balago herrautsean,

        9. Muskilduko da uraren usainera eta adaburua eginen du lehenbizian landatu zutenean bezala.

        10. Gizona ordean hila, biluzia eta ezeztatua denean non othe da?

        11. Nola itsasotik urak goaten balira eta hibai bat husturik agortzen balitz;

        12. Hala gizona heriotzeko loan sartzen denean, ez da pizberrituko; zerua urratua izan dadien arteo, ez da ez iratzarriko, ez bere lotik jaikiko.

        13. Nork emanen darot geriza eta gorde nezazun ene hobian, zure hasarrearen hatsa iragan arteo, eta berez dizadazun nitaz orhoituko zaren ordua?

        14. Uste duzu gizon hila berriz bizi daitekeela? Orai gudutan daramaztan egun guziez ene aldatzapenari begira nago ethor dadien arteo.

        15. Deithuko nauzu eta ihardetsiren darotzut; zure eskuetako lanari hedaturen diozu zure eskuina.

        16. Ene urhats guziak khondatuak ditutzu, bainan barkha zozute ene bekhatuei.

        17. Zakhu batean bezala zigilatu ditutzu ene hobenak, bainan sendatu duzu ene tzartasuna.

        18. Mendia lehertzen denean urmariatzen da, eta harria bere lekhutik eramana da;

        19. Urak zilhatzen du harria, eta ur-jotzeak emeki emeki jaten du lurra zuk orobat xahutzen duzu gizona.

        20. Indar aphur bat eman diozu, gero dadien bethiko; aldatzen diozu itxura eta khentzen duzu hemendik.

        21. Haren haurrak izan ditezen edo ospetsu, edo arbuiagarri, ez da izanen haren ezagutzako.

        22. Bainan, bizi deno, haren haragia oinhazez, eta arima bere gainean nigarrez egonen dira.

XV. KAP.

        1. Aldiz Eliphaz Themandarrak ihardestean erran zuen:

        2. Zuhurrak, haizeari bezala mintzatuz, ihardetsiren othe du, eta berotuz bere barnea?

        3. Zure solasetan zure bardinetik gorago denari jazartzen diozu, eta zuretzat on ez dena erasten duzu.

        4. Zure baithan den bezenbatean haritu zare Jainkoaren beldurraren ezeztatzera, eta haren aitzinetik othoitzaren iraiztera.

        5. Alabainan zure tzarkeriaren irakhaspenak dira zure ahoan, eta burho arthikitzaileen hatzetan zabiltza.

        6. Zure ahoak hobendun atheratuko zaitu, eta ez nik; eta zure ezpainek zerorriri ihardetsiren darotzute.

        7. Gizonetarik lehenbizikoa sorthu othe zare? aldapak baino lehen izan othe zare egina?

        8. Zure beharria Jainkoaren asmuetan othe zen, eta haren zuhurtzia ez othe da zurearen bethe?

        9. Zer dakizu guk ez dakigunik? zer argi duzu guk hartu ez dugunik?

        10. Badira guthartean adineko gizonak, asko urthezkoak, zure aitak baino hainitzez zaharragoak.

        11. Zu gogoan ezartzea gaitz othe leikio Jainkoari? Bainan zure solas tzarrek ez dute agintzen hori.

        12. Zerk hantzen darotzu bihotza, eta nolaz ditutzu begi harritu horiek, handitasun zoro batzuz iduri amesten duzula?

        13. Zerk Jainkoaren kontra hazarazten du zure gogoa, zuk ahotik atheratzeko holako solasak?

        14. Zer da gizona, notha gabe izateko; eta emaztekia ganik sorthua dena, zuzentzat agertzeko?

        15. Huna Jainkoaren sainduak berak ez direla aldakortasunik gabe, eta zeruak haren aitzinean ez direla garbi.

        16. Zenbatez gizona, gaizkia ura bezala edaten duena, ez da hastiagarriago eta ezdeusago?

        17. Argituko zaitut, adi nezazu; ikhusi dudana erranen darotzut.

        18. Zuhurrek aithortzen dute eta ez gordetzen jakin dutena beren arbasoetarik,

        19. Zeinei bakharrik emana izan baitzaroete lur hau, eta arrotza ez dute utzi hemendik iragaitera.

        20. Egun oroz gaixtagina hanpurustuz dihoa, eta ez da jakina zer iraunen duen haren nausitasun gaixtoak.

        21. Izialdurako otsak dira bethi haren beharrietan; eta bakea denean, hura bethi zelatei nabarmendua dago.

        22. Alde orotarik ezpatak ikhusten dituela, ez du uste gauetik itzul daitekeela egunera.

        23. Bere ogiaren bilhatzera egiten duenean, uste du bere egun beltza gainera ethorria duela.

        24. Atsekabeak ikharan idukiren du, eta grinak inguratuko du, gudurat han den errege bat bezala.

        25. Ezen Jainkoaren kontra hedatu du bere eskua, eta Ahalorotakoaren kontra da gogortu.

        26. Burua gorarik laster egin du haren kontra, eta burgoitasun gaitzaz harmatu da.

        27. Gizenak estali dio begithartea eta gantza dariote haren sabetsei.

        28. Hiri debuilatuetan egin du bere egoitza, eta hobi bilhakatuak diren etxe hustuetan.

        29. Ez da aberastuko, haren onek ez dute iraunen, eta lurrean ez du eginen bere erroa.

        30. Ilhunbeetarik ez da ilkhiko, garrak iharraraziko ditu haren adarrak, eta Jaunaren ahoko hatsak suntsiaraziko du.

        31. Ez du, bere burua enganatuz, sinheste alferrik erabiliren, nolazbaiko preziotan berreroz daitekela.

        32. Galduko da bere egunak bethegabetarik, eta ihartuko zaizkio bere eskuak.

        33. Zirphilduko da, bere mahatsa lehen lorean galtzen duen aihena iduri, bere lorea arthikitzen duen oliba bezala.

        34. Alabainan goritasunik gabe izanen dira alegiakariak bildu onak, eta suak erreko ditu emaitzak gogotik hartzen dituztenen olhak.

        35. Oinhazearen aita da, gaixtakeria sortzen da haren ganik, eta haren barnea zimarkhuketa dabila.

XVI. KAP.

        1. Jobek aldiz, ihardestean erran zuen:

        2. Horrelakoak ardura ditut entzun; zuek oro gozakari-emaile behargarriak zarete.

        3. Ez othe dute akhabantzarik izanen zuen haizezko solasek? Ala gaitz othe da zuretzat hola mintzatzea?

        4. Nik ere zuei holakoak eras ahal netzazketzuete; eta oxala zuen anima balitz ene arimaren heinean!

        5. Nik ere goza zintzazketet ene hitzez, eta higi nezake ene burua zuen gainera.

        6. Hazkar zintzazketet ene solasez, eta zuek guphidetsiz higi netzazke ene ezpainak.

        7. Bainan zer egin? Mintzatuko banaiz, ez da jabalduko ene oinhazea; eta ixilduko banaiz, ez da ene ganik urrunduren

        8. Orai berriz, hestutzen nau ene oinhazeak, eta ezdeusetaratuak dira ene alderdiak.

        9. Ene larruko zimurrek lekhukotasun atheratzen dute ene kontra, eta gezurti bat jaikitzen da ene aitzinera niri jazartzen darotalarik.

        10. Ene gainera bildu du bere errabia; eta dixidatzen nauelarik, hortzak karraskatu ditu ene kontra; ene etsaiak begi ikharagarri batzuekin begiratu darot.

        11. Ene gainera ideki dituzte beren ahoak; eta irain eginez, jo naute mathelan; ene atsekabeez ase dira.

        12. Jainkoak gizon tzarren ahalen azpian lothu nau; gaixtaginen eskuetara nau arthiki.

        13. Ni, bertze orduz aberats handi nintzen hura, bat-batean naiz ehoa. Estekatu du ene lephoa, xehakatu nau, eta bere ukhaldien xedetzat nau ezarri.

        14. Bere lantzez inguratu nau, alde orotarik zilhatu ditu ene sahetsak; ez nau guphide izan, lurrera ixuri ditu ene hertzeak.

        15. Sarraskia sarraskiaren gainean eginez zirtzikatu nau, digante bat iduri jauzi zait gainera.

        16. Eta nik zakhu bat jauntzi dut larruaren gainera eta hautsez estali dut ene haragia.

        17. Nigarraren nigarrez hantu da ene begithartea eta lanbroa jautsi da ene bethazaletara.

        18. Jasan ditut horiek tzarkeriarik gabe zirelarik ene eskuak, garbiak nituelarik Jainkoa ganako ene othoitzak.

        19. Lurra, ez biazak estal ene odola, hi baithan ez bedi khausi lekhu bat ene marraskaren ithotzeko.

        20. Ezik hara zeruan ene lekhukoa; zeru gorenetan dago ene berri dakiena.

        21. Elhetan barraiatzen dira ene adiskideak; eta ene begiak, Jainkoa ganat ixurtzen ditu bere nigarrak.

        22. Oxala gizona Jainkoaren aitzinean hala garbi ahal baledi, nola gizasemea garbi ahal baititake bera bezalako baten aitzinean!

        23. Ezen huna ene urthe gutiak laster dihoazela, eta bide bat daramat, zeintaz itzultzerik ez baituket.

XVII. KAP.

        1. Ene indarrak iraungitzen, ene egunak laburtzen hari dira, eta hobia bera zait gelditzen.

        2. Ez naiz bekhatura jautsi, eta halere atsekabeen gainean dago ene begia.

        3. Libra nezazu, Jauna; zure aldean ezar nezazu, eta gero edozein ethor bekit jazartzera

        4. Argitik urrundu duzu halakoen bihotza; hargatik ospatuak izanen ez dira.

        5. Harrapakina bere lagunei daroete agindu; bainan haren semeen begiak iraungiren dira.

        6. Ezarri nau jendearen ahotan errankizun bat bezala, eta ikhusgarritzat nago guzien aitzinean.

        7. Gaitzidurak lanbrotu darot begia, eta ene alderdiak ezdeusetara bezala egin dira.

        8. Zuzenak hortaz harrituko dira, eta hobengabea alegiakariaren kontra jaikiko da.

        9. Eta zuzena bere bideetan da egonen eta esku xahuetan handituko du indarra.

        10. Zuek oro beraz, bihur zaitezte, zatozte, eta erakhutsiren darotzuet zuhurtziarik zuen baithan ez dela batere.

        11. Iragan dira ene egunak, ene gogoetak haizatu dira, erdiratuz ene bihotza.

        12. Gaua egun egin darotade, eta ilhunaren ondotik argiari nago berriz iguri.

        13. Iraun baneza ere, hobia nuke etxetzat, eta ilhunbeetan xuxendu dut ene ohea.

        14. Usteldurari erran dio: Hi haiz ene aita; eta harrei: Zuek zarete ene ama-arrebak.

        15. Orai non da bada ene igurikipena, eta nork ikhustate hartzen du nik jasaiten dudanaz?

        16. Ene pheskiza guziak hobiaren zolara enekin dira jautsiko. Uste duzu han bederen izanen dela phausurik enetzat?

XVIII. KAP.

        1. Baldad Suharrak berriz, ihardestean erran zuen:

        2. Noizdino erasiari duzu joko? Nabadi zazu lehenik solasa, eta haletan mintza gaitezke gero.

        3. Zertako gare ikhusiak abereen bardin, eta gaitezke nardagarri zuen aitzinean?

        4. Zertako zure hats gaixtoan galtzen duzu zure arima? Zure gatik ukhatua izanen othe da lurra, eta harkadiak beren tokitarik jauziak izanen othe dira?

        5. Ez othe da iraungiko gaixtaginaren argia, eta haren suko garra ez othe da beltzik egonen?

        6. Argia ilhunduren da haren olhan, eta hilen da haren gaineko kriselua.

        7. Haren ahalaren urhatsak hestutuak izanen dira, eta bere asmuek berek anbilduren dute.

        8. Alabainan sarean sarthu du oina, eta haren uztarrien artean higitzen da.

        9. Oina sarean lothua egonen zaio, eta egarriak khaldan idukiren du.

        10. Haren atzemateko artea lurrean zen gordea, eta biltzeko peita bide gainean zuen.

        11. Beldurrak alde orotarik ikharatuko du eta inguratuko ditu haren zangoak.

        12. Goseak ahituko du haren indarra, eta hagoak hartuko ditu haren sahetsak.

        13. Herio garratzak iretsiko du haren larruko edertasuna; ahituko ditu, haren besoak.

        14. Haren sinhestea iraizia izanen da haren olhatik, eta herioa, errege bat iduri, oinka ibiliko da haren gainean.

        15. Zenduaren olhan eginen dute haren lagunek beren egoitza, eta sufrea ihaurria izanen da haren olhan.

        16. Haren beheitiko erroak ihartuko dira, eta goitiko adarrak izanen dira kraskatuak.

        17. Haren orhoitzapena galduko da lurretik, eta plazetan haren izena ez da aiphamenetan izanen.

        18. Iraizia izanen da argitik ilhunbeetara, eta mundutik kanpora.

        19. Ez du utziko bere odolekorik, ez ondorerik bere populuan; haren ganikakorik ez da izanen haren herrialdean.

        20. Haren egunean, gazteak harrituko dira eta zaharrak lazturaz josiak izanen dira.

        21. Horra beraz zertaratuko diren gaixtaginaren onak, horra nolakatuko den Jainkoa ezagutzen ez duena.

XIX. KAP.

        1. Jobek aldiz, ihardestean erran zuen:

        2. Noiz arteo atsekabe emanen diozue ene arimari, eta ehoa idukiren nauzue zuen erasiez?

        3. Huna hamarretan hari zaretela ni ahalketara arthiki beharrez, eta ni gaizki erabiltzeaz etzaitzue begithartea gorritzen.

        4. Jakingabe bat izatu banaiz ere, enetzat izanen da naski ene jakingabetasuna.

        5. Zuek berriz, ene kontra jaikitzen zarete eta atzeman nauten laidoez jazartzen darotazue.

        6. Orai bederen ezagutazue Jainkoak ez nauela bere erabaki zuzenaren arabera atsekabez eta azotez inguratu.

        7. Minaren minez oihu eginen dut, eta nihork ez nau entzunen; marraska eginen dut, eta ez da izanen zuzenari bere bidea emanen daroenik.

        8. Jaunak hertsi du ene bidea, eta ez naiteke iragan, eta ilhunbeak ezarri ditu ene bidexkan.

        9. Biluzi nau ene ospetik; khendu darot khoroa burutik.

        10. Alde orotarik xahutu nau, eta galtzen hari naiz; eta khendu darot ene pheskiza guzia, atheratua den zuhaitz bati bezala.

        11. Haren hasarrearen hatsa ene kontra jauzi da, eta horrela nau iduki etsai baten pare.

        12. Harek igorri ohoinak ethorri dira, ene gainera egin dute beren bidea, eta alde orotarik sethiatu dute ene olha.

        13. Ene ganik urrun igorri ditu ene anaiak; eta ene ezagunak, arrotz batzu bezala, gibelatu dira ni ganik.

        14. Ene hurbilek bazterrerat utzi naute; eta ezagutzen nindutenek ahantzi naute.

        15. Ene etxean zaudenek eta ene neskatoek arrotz bat bezala iduki naute, nonbaitko bideanta bezala izatu naiz hekien begietan.

        16. Deithu dut ene muthila, eta ez darot ihardetsi; eta bada, ene ahoz othoizten nuen.

        17. Ene hatsaz nakhaiztu da ene emaztea, eta alferretan othoitz egin diotet ene sabeletikako umeei.

        18. Zoroek berek eskamiatzen ninduten, eta urrundu natzaiotenean, enetzat gaizki erasten hari ziren.

        19. Higuindu naute bertze orduzko adiskide mamienek, eta gehienik maithatu dudana ene kontra atheratu da.

        20. Haragiak goanik, ene hezurrak larruari josi dira, eta ezpainak bakharrik gelditu zaizkit hortzen inguruan.

        21. Urrikal zakizkidate, urrikal, zuek bederen, ene adiskideak; ezen ukitu nau Jaunaren eskuak.

        22. Zertako darotazue jazartzen Jainkoak bezala eta ene haragitik zarete asetzen?

        23. Nork emanen darot iskribatuak izan ditezen ene hitzak? nork emanen darot izan ditezen liburu batean ezarriak,

        24. Berun-hostoan burdin-zorrotaz, edo harriaren gainean zizelaz bernuzatuak?

        25. Badakit ezen bizi dela ene Berreroslea, eta lurretik bizturen naizela azken egunean;

        26. Jauntziren naizela berriz ene larruaz eta ene haragian ikhusiren dudala ene Jainkoa,

        27. Zeina ikhusiren baitut neronek, eta ez bertze batek, eta ene begiak egonen zaizko begira. Hori da ene bihotzean jarria den igurikitza.

        28. Zertako diozue beraz orai: Jazar diozogun, lopideak horren kontra atzeman detzagun?

        29. Ihes egizue beraz ezpataren aitzinetik, zeren baita tzarkeriaren aspertzaile den ezpata bat; eta jakizue badela juiamendu bat.

XX. KAP.

        1. Bada, Sophar Naamatharrak ihardestean erran zuen:

        2. Karia hortaz asko gogoeta aldizkatzen dira ene baithan, eta ene gogoa baderamate alde batera eta bertzera.

        3. Entzunen dut irakhaspena, zeintaz baitarotazu jazartzen, bainan ene adimenduzko izpirituak bururatuko darot zer ihardets.

        4. Hau badakit, hastapenetik eta gizona lurraren gainean ezarria izan denetik,

        5. Gaixtaginaren ospea laburra dela, eta alegia-egileen bozkarioa begitzuli baten pare.

        6. Haren hanpurustasuna zeruraino igan baledi ere, eta haren buruak hedoiak jo baletza,

        7. Azkenekotz gorotza bezala gal laiteke; eta hura ikhusi zutenek erranen dute: Non da?

        8. Histen den amets bat iduri, ez da aurkhituren; iraganen da gauazko itxurapen bat bezala.

        9. Ikhusi zuen begiak ez du gehiago ikhusiren, eta bere lekhuak ez du gehiago ezaguturen.

        10. Haren semeak beharraren azpian ehoak egonen dira; bere eskuek bihurturen diote bertzeei egin gaizkia;

        11. Haren hezurrak betheko dira haren gaztetasuneko zabarkeriez, eta harekin herrautsean eginen dute lo.

        12. Ezen gaizkia gozo izanen zaioenean ahoan, gordeko du bere mihiaren azpian

        13. Guphidetsiko du, ez du utziko, eta bere zintzurrean gordeko du.

        14. Haren ogia sabelean aspikaren minera bihurturen zaio.

        15. Goiti eginen ditu iretsi dituen aberastasunak, eta Jainkoak atheraturen ditu haren sabeletik.

        16. Zurgaturen du aspiken burua eta biperaren mihiak hilaraziren du.

        17. (Ez ditu ikhusiren hibaieko xirripak, ez-eta ezti eta burrazko latsak.)

        18. Egin dituen guziak ordainez jasanen ditu, eta ez da halere ahitua izanen; bere atzemankeria guzien arabera, hanbat ere izanen du egartzeko;

        19. Zeren beharrak oinpean erabiliz larrutu baititu; etxea ebatsia baitu, eta ez berak egina.

        20. Ez da haren sabela ase; eta izan dukeenean gura zuen hura, ezin du gozatu.

        21. Deusere ez da gelditu haren jatekotik, eta hargatik deus ez da geldituren haren ontasunetarik.

        22. Ase ditakeenean, hestutzen eta ithotzen egonen da, eta guzizko oinhaze bat eroriko zaio gainera.

        23. Bethe beza bere sabela, Jainkoak igor diozon bere hasarrearen hatsa eta haren gainera uria bezala erorraraz detzan bere geziak.

        24. Burdinazko harmei itzuriko da, eta kobrezko arranbelara da eroriko.

        25. Ezpata buluzia eta bere maginatik atheratua da; dirdiratuz sarraskituko du; ikharagarrikeria batzu harat-hunatka ibiliko zaizko gainetik.

        26. Ilhunbe guziak bilduak dira haren arimako zolara; bizten ez den su batek iretsiko du; bere olhan orotaz utzia, atsekabetan egonen da.

        27. Zeruek argitaraturen dute haren tzartasuna, eta lurra jaikiren da haren kontra.

        28. Haren etxeko haurrak etsaiaren menean izanen dira, eta eramanak izanen dira Jainkoaren hasarreko egunean.

        29. Hori da Jainkoak gaixtaginari dadukon zathia, Jaunak haren solas tzarrei emanen daroten primantza.

XXI. KAP.

        1. Jobek aldiz, ihardestean erran zuen:

        2. Entzun zatzue, othoi, ene hitzak eta urrikitan sar zaitezte.

        3. Jasan nezazue, eta mintzatuko naiz; eta gero, iduritzen bazaitzue trufatuko zarete ene erranez.

        4. Gizon batekin othe dut ene makhurra, atsekabetan sartzeko ariarik ez izateko?

        5. Zaudezkidate begira, harri zaitezte eta erhia ezpainen aitzinean idukazue.

        6. Eta ni, orhoitzen naizenean, lazten naiz, eta ikharak jotzen du ene haragia.

        7. Zertako beraz gaixtaginak dira bizi, goratuak eta ontasunez gaindituak?

        8. Hekien ondoregoak badirau hekien aitzinean, beren hurbilekoen eta ilobasoen multzoaz inguratuak dira.

        9. Hekien etxeak beldurtzekorik gabe eta bakean dira, eta Jainkoaren azotea ez da hekien gainean.

        10. Hekien behiak ernaltzen dira eta ez dute hilori egiten, erditzen dira eta ez dute umea galtzen.

        11. Hekien haurrak arthaldeak bezala ilkhitzen dira eta jauzika hari dira beren jostetetan.

        12. Eskuetan dituzte atabala eta gitarra, eta organo-otsez bozten dira.

        13. Ontasunen erdian daramatzate beren egunak, eta aphur batez jausten dira hobira.

        14. Jainkoari erran diote: Urrunt hadi gu ganik, ez diagu hire bideez jakitaterik nahi.

        15. Nor da Ahalorotakoa, guk hura zerbitzatzeko, eta zer atheratuko dugu hura othoizturik ere?

        16. Halarik-ere urrun ni ganik gaixtaginen asmua, ezen hekien ontasunak ez dira hekien eskuko.

        17. Zenbatetan ez da iraungitzen gaixtaginen argia, uholdea etzaiote gainera heldu, eta Jainkoak ez diozkate igortzen bere hasarrearen oinhazeak?

        18. Izanen dira lastoa haizearen aitzinean bezala, eta xirimolak barraiatzen duen hautsa iduri.

        19. Jainkoak semeei begiratuko diote aitaren oinhazea, eta aitak ezagutuko du gaztigatua izan den orduan.

        20. Bere begiz ikhusiko du bere burua xahutua izaten, eta Ahalorotakoaren hasarreko uretik edanen du.

        21. Zer axola luke ezen bere etxeaz bere ondotik, bardin erdiz-erdi gutituak ez balitu bere hilabetheak.

        22. Nihor othe da zerbaiten irakhasteko Jainkoari, handi-mandi guzien juiatzaileari?

        23. Halakoa hiltzen da azkeneraino gozaturik indarra, osagarria, ontasunak, zoriona;

        24. Haren barnea urinak gori daduka, eta muinak hezatzen diozka hezurrak.

        25. Halakoa berria, bere arimako uherduran hiltzen da, eta ontasunak gabe.

        26. Eta bizkitartean elkharrekin herrautsean lo eginen dute, eta harrek bardin estaliko dituzte.

        27. Garbiki ezagutzen ditut zuen gogoeta eta ene gainerateko iduripen gaixtoak.

        28. Ezen diozue: Zer egin da buru-zagi horren etxea? Zer egin dira gaixtaginen olhak?

        29. Galdegiozue bideant edozeini, eta ikhusiko duzue horietaz orotaz jakintsun dela;

        30. Gaixtagina, galdu behar den eguneko begiratua dela, eta Jaunaren hasarreko eguneraino osorik dela eramana.

        31. Ezen haren aitzinean nork jazarriko dio bere bide gaixtoaz? nork bihurtuko diozka egin dituen gaizkiak?

        32. Hobira eramanen dute, eta iduriko du harek duela hilen baldarnako manamendua.

        33. Eder izan zaio Kozitoko ur-hegiari; nihonereko gizonketa eramanen du bere ondotik, eta ezin erran bezenbat izanen du aitzinean.

        34. Zertan hari zarete beraz alferretan niri gozagarri eman beharrez, ageri denean zuen erranak zeiher egiten dioela egiari.

XXII. KAP.

        1. Eta Eliphaz Themandarrak ihardestean erran zuen:

        2. Gizona, zuhurtzia oso baten jabe balitz-ere, Jainkoari erkhatzeko othe da?

        3. Zuzena bazare ere zertaz ontzen da Jainkoa? edo zer ematen diozu, garbia izanik ere zure bidea?

        4. Beldurrez hariko othe da zurekin solas xuritzen, eta juiamendutara zurekin atherako othe da?

        5. Ez othe zaitu zafratzen zure maltzurkeria handiaren eta nihonereko gaizkien gatik?

        6. Alabainan, ariarik gabe zure anaiei khendu diozute beren bahia, eta buluzak gabetu dituzu beren soinekoetarik.

        7. Akhitua zenari ez diozu eman ura, eta ogia gose zenari khendu diozu.

        8. Zure besoko indarraren itzalean gozatzen zinduen lurra, eta haskarrenarena eginez eskuperatzen zinduen.

        9. Alhargunak igorri ditutzu eskuak hutsik, eta umezurtzei hautsi daroztetzu ukharaiak.

        10. Horien gatik zare artez inguratua eta asaldatzen zaitu bat-bateko ikharak.

        11. Eta zuk uste zinduen etzinela ilhunbeak ikhusi beharra eta ur-uholdeak jorik eramatekoa?

        12. Ala ez duzu buruan Jainkoa zerua baino goragoa dela eta izarretarik goiti dela altxatzen?

        13. Eta diozu: Zer daki Jainkoak? Hedoi baten artetik bezala juiatzen du.

        14. Hedoi bat gordegarri du; ez dago gure gora-behereei begira, zeruko buru batetik bertzera inguruka dabila.

        15. Atxiki nahi othe duzu mende zaharretako bidea, gizon tzarrek zehatu dutena?

        16. Zeinak adinik gabe eramanak izan baitira, eta uharrak errotik eragotzi baititu;

        17. Zeinek Jainkoari erraten baitzaroten: Urrunt hadi gu ganik; eta zeinek hura baitzadukaten Ahalorotako Jaunak deusen egiteko ahalik ez balu bezala,

        18. Noiz-ere harek betheak baitzituzten etxeak ontasunez. Urrun ni ganik hekien ustekeriak!

        19. Zuzenek ikhusiren dituzte galtzen, eta bozturen dira; irain eginen daroete hobengabeak.

        20. Goratu ziren eta ez othe dira lurrerat eragotziak izan? eta suak ez othe ditu hekien ondarrak iretsi?

        21. Jainkoaren nahiari egiozu beraz amor, eta izan zazu bakea, eta horreletan zorion guziak izanen ditutzu.

        22. Haren ahotik har zazu legea, eta haren hitzak zure bihotzean ezar zatzu.

        23. Baldin Ahalorotakoa gana itzultzen bazare, berritan ezarria izanen zare zure zorionean, eta gaizkia urrun igorriren duzu zure olhatik.

        24. Lur-orde, emanen darotzu harria; eta harri-orde, urhezko uharrak.

        25. Ahalorotakoa zure etsaien kontra izanen da, eta dirua metatuko da zure etxean.

        26. Orduan Ahalorotakoa baithan aurkhituren duzu zure gogo guzia, eta Jainkoa ganat altxaturen duzu begithartea.

        27. Othoizturen duzu, eta entzunen zaitu, eta bozkarioz betheko ditutzu haren alderako zure botuak.

        28. Asmu bat eginen duzunean, gauza eskura ethorriko zaitzu, eta argiak dirdiratuko du zure bideetan.

        29. Ezen aphaldua izan dena, ospean izanen da, eta begiak beheititu dituena, hura salbatuko da.

        30. Hobengabea salbatuko da, bere eskuen garbitasunaz salbatuko da ordean.

XXIII. KAP.

        1. Jobek aldiz ihardestean erran zuen:

        2. Orai ere uherrez bethea da ene solasa, eta ene zauria egin duen eskua garratzago dago ene auhenak samin diren baino.

        3. Nork emanen darot ezagut dezadan ene Jainkoa, aurkhi dezadan eta goan nadien haren tronuraino?

        4. Haren aitzinera athera nezake ene hauzia, eta ene ahoa bethe nezake ene arrangurez,

        5. Jakin detzadan ihardetsiko darozkidan hitzak eta ezagut dezadan erranen darotana.

        6. Ez nuke nahi bere indar gaitzarekin iharduk lezan enekin, ez-eta leher nintzan bere handitasun dorphearen azpian.

        7. Zuzentasuna athera beza ene kontra, eta garaitiar ilkhi bedi ene hauzia.

        8. Bainan iguzki-haizera egiten badut, ez da agertzen; mendebalera banoha, ez dut ardiesten.

        9. Ezker itzultzen banaiz, zer eginen dut? ez dut atzemanen; eskuin egiten badut, ez dut ikhusiko.

        10. Berak ordean badaki ene bidea, eta frogatu nau suan iragaiten den urhea bezala.

        11. Ene oina haren hatzei jarraiki da, haren bidea iduki du, eta ez naiz hartarik makhurtu.

        12. Haren ahoko manamenduetarik ez dut gibel egin, ene bihotzean zaindu ditut haren ezpainetako hitzak.

        13. Hura bakharrik da alabainan dena, eta nihork ezin zeiherraraz dezake haren gogoa; eta haren izpirituak nahi duen guzia egiten du

        14. Bere nahia ene gainean duenean bethe, bertze halako asko eskuan ditu.

        15. Hargatik nahasten nau haren begitharteak, eta begiratzen diodanean, lotzen zait ikhara.

        16. Jainkoak amor eragin dio ene bihotzari, eta Ahalorotakoak nau asaldatu.

        17. Ilhunbe inguratzen nindutenen gatik ezen ez naiz galdu, eta hedoiak ez du bere lanbroaz itsutu ene begithartea.

XXIV. KAP.

        1. Denborak etzaizko Ahalorotakoari gordeak; bainan hura ezagutzen dutenak ez dakite haren egunen berri.

        2. Batzuek aldaratzen dituzte mugarriak, ebasten dituzte arthaldeak, eta alhara baderamatzate.

        3. Hartzen dute umezurtzen astoa, eta bahi eramaten dute alhargunaren behia.

        4. Iraultzen dituzte beharren bideak, eta batean zaphatzen dituzte lurreko gizon emeak.

        5. Bertze batzu, basastoak mortuan iduri, ilkhitzen dira beren lanera: harrapakinari zelatan egonez aphaintzen dute beren haurren jatekoa.

        6. Uztatzen dute berena ez duten landa, indarraren azpian eho dutenaren mahastian egiten dute arnoa.

        7. Gizonak buluzik igortzen dituzte, soinekoak khentzen diozkate, hotzetan estalgirik ez dutenei,

        8. Eta haukiek mendiko uriaz bustiak dira, eta estalgirik ez izanez, harri azpiari josten dira.

        9. Bortxa eginez, gaixtaginek larrutu dituzte umezurtzak, eta biluzi jende gaixoa.

        10. Has eta soinekorik gabe dabiltzanei eta gosez daudezinei eskutik khendu diozkate ogi-burukak.

        11. Hekien kharben artean egin dute eguerdiko loa, eta mahatsa dolhareetan lehertu dutenak egarriz daude.

        12. Hirietan gizonak auhenez iduki dituzte, eta sarraskitu dituztenen bozak deihadar egin du, eta Jainkoak ez du jasaiten goan dadien aspertua izan gabe.

        13. Argiari izan dira bihurri; ez dakizkate Jainkoaren bideak, eta ez dira haren bidexkez itzuli.

        14. Goiz lehenetik jaikitzen da gizon hiltzailea, bizia atheraten diote beharrari eta noharroinari; gabaz berriz, ohoina bezala izanen da.

        15. Lagunaren emazteari darraikona ilhunari dago begira, dioelarik: Nihork ez nau ikhusiko; eta gordetzen du begithartea.

        16. Gabaz zilhatzen ditu etxeak, egun hitzartuan, eta ez dute argiarekin, zer ikhus.

        17. Oharkabean heldu bazaiote argi-zirrinta, iduritzen zaiote herioaren itzala; eta ilhunbeka argiz bezala dabiltza.

        18. Halakoa uraren axala baino arinago da. Madarikatua izan bedi lurrean haren zathia, ez bedi mahaskietako bideaz ibil.

        19. Elhur-uretarik bero-khaldara iragan bedi, eta bere bekhatuak heriotzera eraman beza.

        20. Urrikalpenak ahantz beza; harrak izan beitez haren gozotasun; orhoitzapenetan izan ez bedi, bainan zuhaitz alferra bezala ebakia izan bedi.

        21. Hazi du ezen amatzen ez den barre-ta, eta ongirik ez dio egin alhargunari.

        22. Bere indar handian eragotzi ditu hazkarrak; eta buru egin beharko duenean, biziaren gal beldur izanen da.

        23. Jainkoak eman dio urrikitzeko astia; eta hura hartaz baliatu da hanpuruskeriako: bainan Jainkoaren begiak haren urhatsen gainean daude.

        24. Halakoak aphur batentzat goratu dira; ez dute iraunen; aphalduak izanen dira gauza guziak bezala; eramanak eta lehertuak izanen dira ogien buruak bezala.

        25. Hori hala ez bada, nork jazar dizaket gezurtika, eta ene hitzez nork niri iratxik Jainkoaren aitzinean?

XXV. KAP.

        1. Baldad Suharrak berriz, ihardestean erran zuen:

        2. Zeruko gainetan bakea erreginarazten dituenaren baithan daude ahala eta larderia.

        3. Athera ahal othe daiteke zenbat diren haren soldadoak? Eta noren gainera ez da haren argia ilkhitzen?

        4. Jainkoaren parrean gizona zuzentzat athera othe daiteke, edo emaztekiaren umea garbi ager othe daite?

        5. Ilhargiak berak ez du argitzen, eta izarrak ez dira xahu haren aitzinean.

        6. Zenbatez gutiago gizona, usteldura bat dena, eta gizasemea har bat baizik ez dena?

XXVI. KAP.

        1. Jobek aldiz ihardestean erran zuen:

        2. Noren laguntzera hari zare? herbal norbaiti? indar eskas denaren habe jartzen zare?

        3. Nor argitu beharrez hari zare? zuhurtziarik gabe den bat othe? eta zure umotasun handia erakhutsi othe duzu?

        4. Nor nahi izan duzu irakhatsi? ala hatsaren emailea?

        5. Hara non diganteak eta hekiekin egoten direnak dauden auhenez uren azpian.

        6. Haren aitzinean ifernua biluz da, eta lezeak estalgirik ez du.

        7. Harek hedatu du ipharra hutsaren gainean, eta lurra dilindan ezarri du ezdeusaren gainean.

        8. Harek lotzen ditu urak bere hedoietan, guziak ez ditezen batean eror beheiti.

        9. Harek idukitzen du bere tronua estalirik eta hedoiak hedatzen ditu haren gainera.

        10. Urei inguruan eman diote mugarri bat, argia eta ilhuna akhaba ditezen arteo.

        11. Haren buru higitze bati ikharatzen eta khordokatzen dira zeruko habeak.

        12. Bere indarrean bat-batean bildu ditu itsasoak, eta haren zuhurtziak zebatu du hanpurutsua.

        13. Haren izpirituak berregindu ditu zeruak, eta haren eskuak eraginez atheratu da suge bihurgunetsua.

        14. Haren bideetarik guti bat baizik ez da erranik; eta haren solasetik izpi bat baizik ez denean guk aditu duguna, nork begira diozoke haren ihurtzuriaren gaitzari?

XXVII. KAP.

        1. Job lothurik bere solas idurizkakoari, mintzatu zen oraino eta erran zuen:

        2. Bizi bedi Jainkoa, ene gaineko erabakia gibelatu duena, eta bizi bedi Ahalorotakoa, ene arima uherduran ezarri duena

        3. Zeren hatsa ene baithan gelditzen deno, eta ene sudur-mizpiretan Jainkoa ganikako biziak diraueno,

        4. Ene ezpainek ez baitute tzarkeria bat erranen, ez-eta ene mihiak gezur bat moldatuko.

        5. Urrun da uste baitut zuzen juiatzen duzuela; hil arteo ez naiz atheratuko hobengabe naizela erratetik.

        6. Ez dut utziko hasi dudan ene xuripena, ene bihotzak alabainan ez nerrau ene bizi guzian hobendun.

        7. Gaixtagintzat goan bedi ene etsaia, gizatzartzat niri par egilea.

        8. Zer pheskiza duke alegiakariak, jaramankeriaz lotzen bada bertzeen onari, eta Jainkoak haren arimari ez badio atherik idekitzen?

        9. Jainkoak entzunen othe du haren deihadarra, zorigaitza gainera ethorriko zaioenean?

        10. Ala bere gozoa aurkhituren othe du Ahaloratakoa baithan, eta edozein orduz Jainkoari dei eginen ahal othe dio?

        11. Jainkoaren laguntzarekin argituren zaituztet Ahalorotakoa baithan denaz, eta ez darotzuet gordeko.

        12. Bainan jakintsun zarete guziak, eta zertako ariarik gabe deratsatzue solas alferrak?

        13. Hau da gizon gaixtoaren zuzena Jainkoaren baithan, eta hau muthiriek Ahalorotakoa ganik hartuko duten primantza:

        14. Baldin seme asko heldu bazaio, ezpataren bazka izanen dira, eta haren ilobasoak ez dira ogiz aseko.

        15. Haren ganik geldituko direnak, hil orduko ehortziko dira, eta beren alhargunek ez darote deithorerik eginen.

        16. Dirua lur-meta bezala bildu balu ere, eta lohia bezala moltzatu balitu soinekoak,

        17. Lana hartuko du bai, gizon zuzenak ordean jauntziko ditu soinekoak, eta hobengabeak eramanen du diruaren zathia.

        18. Bere etxea biphiak bezala egin du, eta etxola bat egin du aberezainak bezala.

        19. Aberatsak bethiko loa hartuko duenean, ez du berekin deusere eramanen; idekiko ditu begiak, eta deus ez du atzemanen.

        20. Uhar batek bezala hartuko du erromeseriak, phesiak gabaz du lehertuko.

        21. Erretzen duen haize bat lothuko zaio, eramanen du, eta xirimola batek bezala jauzaraziko du bere tokitik.

        22. Jainkoak ezarriko dio eskua gainean eta ez du guphidetsiko; haren eskutik ihes egin beharrez hariko da.

        23. Haren lekhuari begiraturik, esku-zaflaka hariko dira haren gainean eta hixtuka ondotik.

XXVIII. KAP.

        1. Zilharrak badu lurrean bere adarren sorlekhua, eta urheak urtzen den tokia;

        2. Burdina lurretik atheratzen da; eta harria, beroak urthurik,